پ.ن: چندین سالی می شود که یک چیزی اختراع شده به نام پست الکترونیک. در جریانید که؟جهت دریافت آدرس جدید، آدرس جدید لطفاْ.

تو این دو سال، خیلی از بلاگرهایی که می شناختم (رسماً) سر و سامون گرفتن، شما چطور؟

But it was only fantasy
the wall was too high
as you can see
no matter how he tried
he could not break free
and the worms ate into his brain....

"بعد ها آیا همسان همین دهانه ها خواهیم بود؟
- آنجا که آتشفشانها دیگر نمی جوشد و آنجا که علف رویِ ساقه اش زرد می شود؟"

رنه شار

....

بله . همسان همان ها شدیم . کمی هم پست تر .

قانون اول وبلاگ نویسی اینه که وقتی یه نفری خبری ازش نیست یعنی این که عین آدم داره تو دنیای واقعی زندگی شو می کنه، یا هم این که زندگی اونو! *

* الیزه

حقیقتش این است که آنقدر حافظه ام ضعیف شده  که حتی نمی دانم با بستن اینجا از چه کسانی فرار کرده ام . از خودم ؟ از شما ؟

مجدداْ نیاز به یک هویت مجازی را حس می کنم . حالا یا چند روز بیشتر ، یا همین فردا . فقط دیگر فکرم درد نمی کند . فکری نمانده برای درد گرفتن اصلاْ . هستیم و می پلکیم و خب شاید هر ازگاهی هم حرفی گیر کرد توی گلویمان آنقدر که آمدیم برای گفتنش . خدا را چه دیدید .

۲ سال و خرده ای پیش ، کسی اینجا می نوشت . حالا آمده دنبال بچه هایش . نوشته هایش که همان سال به کلشان آتش کشید و تمام شدند . بدین وسیله تقاضا می شود اگر کسی ، بر فرض محال ، خطی از خزعبلات اینجانب را جایی دارد ، نشانی بدهد و خانواده ای را از نگرانی برهاند .

با تشکر

الی . الف . یه آدم دیگه . و هر کوفت و زهر مار دیگر که دوست دارید